Najnowsze Wpisy

historia z przeszłości Komentarze (0)
03. grudnia 2003 19:39:00
linkologia.pl spis.pl

Zastanawiam się czemu niektóre historie tak się za mną ciągną, czemu nie potrafię sobie w niektórych przypadkach powiedzieć, że było minęło i nie myśleć o nich więcej. Siedzi mi potem taka sprawa w głowie i męczy. Np. sprawa z ostatnim facetem. Cała historia zakończyła się kilka miesięcy temu i fajnie, ale gdybym nie była taką frajerką, skończyłaby się dużo wcześniej i pewnie tak by mnie nie gnębiła. Ale gnębi, chociaż minęło już tyle czasu. Gnębi, bo okazał się strasznym kutasem (to by chyba było na tyle jeśli chodzi o nie używanie niecenzuralnych słów ;)) Za to ja okazałam się naiwną idiotką i do tej pory nie mogę sobie tego darować. Minęło już tyle czasu, a ja nadal wyobrażam sobie najróżniejsze sytuacje w których go spotykam i po prostu mieszam z błotem, sytuacje z przeszłości w których powinnam mu kazać spadać, zamiast odgrywać pełną współczucia Matkę Teresę. Dlaczego byłam taka głupiutka i naiwna? Przecież zawsze wydawało mi się, że jestem rozsądną i niegłupią babką, a tymczasem rzeczywistość pokazała, że jest zupełnie inaczej. Jak jest? Cóż, dałam się złapać na ten sam tekst co niejedna frajerka przede mną i nie jedna po mnie: “Jestem taki biedny i samotny, nikt mnie nie rozumie, a na dodatek miałem nieszczęśliwe dzieciństwo” Kupiłam historyjkę zachwycona, że ja będę tą, która go zrozumie, że już nie będzie sam itd. Od początku bezkrytycznie łykałam wszystko co mi wciskał. Byłam zachwycona, gdy już na pierwszej randce mówił, że mnie kocha, że zrobił by dla mnie wszystko. Dałam się nieść fali i zanim się obejrzałam wypłynęłam trochę za daleko. Powoli i systematycznie odciągał mnie od rodziny i znajomych, wmawiał mi, że wszyscy są przeciwko nam, przeciwko “naszej miłości”. Łyknęłam to, by wydawało mi się, że to, że wszyscy mnie przestrzegają przed tym związkiem potwierdza tylko jego teorię. Wściekałam się na wszystkich, że nie powinni go tak pochopnie oceniać, że nie dali mu nawet szansy. Ale niestety okazało się że mieli rację, bo okazał się kłamliwym pasożytem. Ciągle zmyślał jakieś historyjki w których oczywiście był kluczową postacią. Nie wierzyłam mu, ale nic nie mówiłam, bo uważałam, że skoro on się dzięki temu czuje lepiej, to po co mu to psuć? W niektóre niestety uwierzyłam. Np. twierdził że jego matka coś sobie ubzdurała, że kradnie mu kasę, oskarża o dziwne rzeczy, więc postanowił wynieść się z domu. Niewiele myśląc załatwiłam mu półdarmo mieszkanie u znajomego. Nie wystarczało mu kasy na życie – nie ma sprawy, pożyczyłam mu. Podobno go okradli (teraz mam co do tego wątpliwości, bo zawsze w dziwny sposób ginęła mu kasa), oszukałam mamę, żeby pożyczyła mi kasę, którą oczywiście potem dałam jemu. Muszę wspominać, że nigdy jej nie odzyskałam? Jak zaczął na maksa świrować, to też nie umiałam się z tego związku wycofać. Ciągle sobie zadaję pytanie jak mogłam być tak głupia? Jak mogłam poddać się takiemu emocjonalnemu szantażowi? Twierdził, że jeśli go zostawię, to już nikt i nic mu nie zostanie. To akurat była prawda, bo miał na pieńku z rodziną, a przyjaciół żadnych nie miał (twierdził, że wszyscy w końcu się od niego odwracają) Ciekawe dlaczego wtedy nie zastanowiłam się dlaczego tak jest? Potem zaczął grozić, że się zabije, odstawił kilka takich akcji jak np. przełażenie przez barierkę balkonu na 10 piętrze, “próby” rzucenia się pod pociąg. Na szczęście w miarę szybko połapałam się, że to tylko gra, że wystarczy się odwrócić i powiedzieć, że nie mam zamiaru na to patrzeć, a on straci zainteresowanie całym przedstawieniem. Kiedyś nawet połknął cały słoiczek jakichś silnych leków nasercowych, żeby mi udowodnić, że nie udaje. Mimo że umierałam ze strachu, beznamiętnym głosem kazałam mu się wyrzygać a potem do mnie zadzwonić i najzwyczajniej w świecie wyszłam. Oczywiście poskutkowało, ale do tej pory mi niedobrze kiedy o tym myślę. W końcu się zorientował, że akcje z próbami samobójczymi nie robią na mnie wrażenia, więc dał sobie spokój, wymyślił co innego. Pobił mnie. Wydawało mu się, że to mnie przy nim zatrzyma. Na szczęście to sprawiło, że zerwałam z nim na dobre i nie miałam ochoty go więcej na oczy oglądać. Musiałam potem oczywiście przeżyć niekończące się telefony, przychodzenie do mnie do pracy i pod szkołę, ale na to były sposoby i w końcu mu się znudziło, albo znalazł sobie inną frajerkę. Nikomu nie opowiadałam o tym co się naprawdę stało, o tym że mnie pobił, o tych przedstawieniach z próbami zabicia się. Było mi wstyd. Zresztą nadal za bardzo mi głupio, żeby komukolwiek opowiedzieć całą tą historię a nie tylko fragmenty. Niby nie mam się czego wstydzić (oprócz bycia naiwną idiotką), bo to przecież nie ja zachowywałam się jak zbiegły król wariatkowa, Ale jednak się wstydziłam. Bo czy nie opowiadałam wszystkim wcześniej jaki jest wspaniały, czy nie walczyłam w jego obronie, gdy ludzie mnie przed nim przestrzegali? Pierwszy raz opisałam to tak dokładnie, bo wcześniej nawet w blogu o wszystkich szczegółach nie pisałam. Miałam nadzieję, że zrobi mi się lepiej, że przestanę o tym myśleć jeśli wypuszczę tą historię w świat, choćby nawet nikt tego nie przeczytał. Ale jeśli to przeczytałeś/aś kimkolwiek jesteś, dzięki za cierpliwość :).

 

shin_jin_rui : :

a ja pale faje... Komentarze (0)
27. listopada 2003 19:34:00
linkologia.pl spis.pl

Jestem trochę rozdrażniona. Skończyły mi się fajki, nie mam kasy na następne. Nie chcę sępić od innych, bo nie lubię jak ktoś się tak zachowuje, poza tym to już by było tak jakbym naprawdę nie mogła się bez nich obejść, jakbym naprawdę paliła, A PRZECIEŻ JA TYLKO POPALAM I MOGĘ PRZESTAĆ KIEDY TYLKO ZECHCĘ!!! A może nie mogę? Może to że teraz myślę cały czas o tym że nie mam fajek to znak, że jednak nie tak łatwo mi będzie przestać? Chyba powinnam się czymś zająć to przestanę o tym myśleć.

Kurde, ale bym sobie zapaliła...

shin_jin_rui : :

początek Komentarze (0)
24. listopada 2003 19:16:00
linkologia.pl spis.pl

Nie mam pojęcia po co to robię, po co zaczynam kolejnego bloga. To trochę bez sensu, bo to przecież któryś z kolei, a los wszystkich poprzednich był taki sam, najpierw radocha, ale fajnie mieć bloga i pisanie prawie codziennie, a w skrajnych przypadkach nawet po kilka razy dziennie, o wszystkim, bez przemilczeń o rzeczach do których normalnie za nic się nie przyznaję, potem przychodziło znudzenie i wzmożona samokontrola, że przecież tego czy tego napisać nie mogę, bo przecież wychodzę na gorszego świra niż jestem, albo przeciwnie, robienie z siebie jeszcze gorszej wariatki, bo skoro i tak wychodzę tu na zdrowo popapraną istotkę, to co mam sobie żałować?

Od kilku tygodni dałam sobie spokój z zabawą z blogami, ale trochę mi tego brakuje, czyżby to jakaś nowa forma uzależnienia?? Czyli znów tu jestem, incognito, jako zupełnie nowa osoba, nie przyznaję się do tego co pisałam kiedyś tam i gdzieś tam, tak będzie lepiej. „Zacznij dzień z czystą niezapisaną kartką” jak powiedział ktoś mądry. Więc zaczynam, może nie dzień tylko bloga, ale co to za różnica?

 

shin_jin_rui : :

Kalendarz

pn wt sr cz pt so nd
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930311234

Ksiega gości

Księga gości

Kategorie postow

Brak kategorii

dark-water | w-chmurach | pera | elfik-ona | debesciaki | Mailing